ในปัจจุบันการคมนาคมขนส่งทางรางถือได้ว่าเป็นระบบการขนส่งที่สำคัญในการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานของประเทศตามยุทธศาสตร์ชาติปีพุทธศักราช 2561 ถึง 2580 และภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติที่ 7 ในส่วนของโครงสร้างพื้นฐานด้านคมนาคมและระบบโลจิสติกส์ โดยให้ความสำคัญกับการพัฒนาระบบขนส่งทางรางให้เป็นโครงข่ายหลักในการขนส่งของประเทศและรองรับการเชื่อมโยงกับการขนส่งรูปแบบอื่นๆ ซึ่งประเทศไทยได้ให้ความสำคัญกับระบบรางมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยมีการนำเข้าชิ้นส่วนของรถไฟจากต่างประเทศประกอบด้วย รางรถไฟ หัวรถจักร ตู้โดยสารรถไฟ และอุปกรณ์ภายในรถ คิดเป็นมูลค่าจากการนำเข้าเฉลี่ยปีละหลายหมื่นล้านบาท และในอนาคตประเทศไทยมีแผนที่จะพัฒนาระบบขนส่งทางรางในหลายโครงการประกอบด้วยรถไฟทางคู่ทั่วประเทศ โครงการก่อสร้างทางรถไฟความเร็วสูง ส่งผลให้มีความต้องการหัวรถจักร และตู้โดยสารอีกเป็นจำนวนมาก โดยประเทศไทยได้มีแนวคิดให้มีการวิจัยและพัฒนาเพื่อผลิตตู้รถไฟโดยสารขึ้นมาเอง ซึ่งนโยบายดังกล่าวจะสามารถส่งเสริมให้คนไทยได้มีความรู้ในการผลิตและออกแบบ เพื่อยกระดับเทคโนโลยีภายในประเทศรวมทั้งช่วยลดการนำเข้าจากต่างประเทศเพื่อตอบสนองต่อนโยบายดังกล่าว โดยการสร้างตู้รถไฟโดยสารได้มีการพัฒนาโครงสร้างรูปแบบ (Hybrid construction) ที่เน้นการใช้คุณสมบัติของวัสดุแต่ละชนิดที่มีความเหมาะสมที่สุดสำหรับการใช้งานส่งผลให้โครงสร้างที่มีน้ำหนักเบามากขึ้น โดยส่วนใหญ่โครงสร้างรูปแบบนี้จะประกอบด้วยวัสดุโลหะร่วมกับวัสดุแบบแผ่นประกบร่วมกับแกนกลาง (Sandwich structures) ดังรูปที่ 1 (a) และ (b) โดยจะส่งผลดีเช่น ทำให้น้ำหนักต่อเพลาลดลง ลดการสึกหรอของราง ลดโครงสร้างของสะพานที่รถไฟวิ่งผ่าน สามารถรับน้ำหนักบรรทุกได้เพิ่มมากขึ้น และยังช่วยประหยัดพลังงานกว่าโครงสร้างที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน นอกจากนั้นการลดน้ำหนักของรถไฟยังทำให้ได้ประโยชน์ด้านต้นทุนโดยการลดต้นทุนการบำรุงรักษารางรถไฟ และการใช้พลังงานที่จำเป็นในการขับเคลื่อนยานพาหนะน้อยลง