เครือข่ายส่งเสริมธุรกิจเทคโนโลยีและนวัตกรรม
กปว.#
QR Code
รหัสหมู่บ้าน
841
รหัสโครงการ
1602
หน่วยงาน
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
ผู้รับผิดชอบ
รศ. ดร.อัจฉรา เพ็งหนู
วัตถุประสงค์
1. เพื่อจัดฝึกอบรม ถ่ายทอดองค์ความรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสำหรับการผลิตทุเรียนอย่างยั่งยืน
2. เพื่อจัดทำแปลงสาธิตสำหรับนำองค์ความรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ให้เกษตรกรได้ฝึกเรียนรู้ร่วมกับนักวิจัย
3. เพื่อขยายผลองค์ความรู้วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีสู่เกษตรกรผู้ปลูกทุเรียน
ตัวชี้วัด
ผลผลิต
ผลลัพธ์
งบประมาณอนุมัติ
215,500
งบประมาณที่ใช้
76,800
งบประมาณที่เหลือ
138,700
ข้อเสนอโครงการ
รายงานฉบับสมบูรณ์
ผลผลิต
แผน :
ผล : 1) จำนวนคนที่ได้รับการถ่ายทอดความรู้/เทคโนโลยี (แปลงสาธิต) 5 คน 2) จำนวนเทคโนโลยีที่ถ่ายทอด 5 เรื่อง 3) จำนวนวิทยากรที่สามารถถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นได้ 1 คน 4) ร้อยละความพึงพอใจของผู้รับบริการ ร้อยละ 100 5) จำนวนผู้นำความรู้/เทคโนโลยีที่ได้รับไปใช้ประโยชน์ 5 คน 6) สัดส่วนมูลค่าทางเศรษฐกิจที่จะเกิดขึ้น 0.39 เท่า และ 7) ได้มาตรฐาน GAP 3 แปลง
ผล : 1) จำนวนคนที่ได้รับการถ่ายทอดความรู้/เทคโนโลยี (แปลงสาธิต) 5 คน 2) จำนวนเทคโนโลยีที่ถ่ายทอด 5 เรื่อง 3) จำนวนวิทยากรที่สามารถถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นได้ 1 คน 4) ร้อยละความพึงพอใจของผู้รับบริการ ร้อยละ 100 5) จำนวนผู้นำความรู้/เทคโนโลยีที่ได้รับไปใช้ประโยชน์ 5 คน 6) สัดส่วนมูลค่าทางเศรษฐกิจที่จะเกิดขึ้น 0.39 เท่า และ 7) ได้มาตรฐาน GAP 3 แปลง
ผลลัพธ์
แผน :
ผล : 1. จำนวนผู้รับบริการ 5 คน ติดตามผล จำนวน 5 แปลง (แปลงสาธิต) รวมทั้ง นำไปใช้ประโยชน์ จำนวน 5 คน ร้อยละ 100 มีความพึงพอใจ ร้อยละ 100 จากเกษตรกรแปลงสาธิต จำนวน 5 คน มูลค่าทางเศรษฐกิจ จำนวน 169,875 บาท (จากการประเมินรวมของแปลงสาธิต 2 แปลง มูลค่าบาท/ปี) 2. จำนวนเทคโนโลยีที่มีการถ่ายทอด จำนวน 5 เทคโนโลยี ได้แก่ 2.1) อบรมองค์ความรู้เรื่องดิน สมบัติทางกายภาพ เคมี และชีวภาพของดิน และความอุดมสมบูรณ์ของดิน 2.2) อบรมเทคโนโลยี/นวัตกรรม ผลิตภัณฑ์จุลินทรีย์ (ชีวภัณฑ์ B-Durio) สำหรับป้องกันและควบคุมโรครากเน่าโคนเน่าทุเรียน และส่งเสริมการเจริญเติบโตของทุเรียน 2.3) อบรมเรื่องศัตรูพืชและการจัดการศัตรูพืชโดยชีววิธี 2.4) อบรมเรื่องการตัดแต่งกิ่งทุเรียน และ 2.5 อบรมเรื่องการปฏิบัติทางการเกษตรที่ดี (GAP) 3. จำนวนวิทยากรที่สามารถถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นได้ จำนวน 1 คน ได้แก่ นายนายเลิศ ยอดขวัญ 4. จำนวนแปลงที่ได้รับมาตรฐาน GAP แปลงสาธิต จำนวน 3 แปลง อีก 2 แปลงกำลังรอรับการรับรองมาตรฐาน
ผล : 1. จำนวนผู้รับบริการ 5 คน ติดตามผล จำนวน 5 แปลง (แปลงสาธิต) รวมทั้ง นำไปใช้ประโยชน์ จำนวน 5 คน ร้อยละ 100 มีความพึงพอใจ ร้อยละ 100 จากเกษตรกรแปลงสาธิต จำนวน 5 คน มูลค่าทางเศรษฐกิจ จำนวน 169,875 บาท (จากการประเมินรวมของแปลงสาธิต 2 แปลง มูลค่าบาท/ปี) 2. จำนวนเทคโนโลยีที่มีการถ่ายทอด จำนวน 5 เทคโนโลยี ได้แก่ 2.1) อบรมองค์ความรู้เรื่องดิน สมบัติทางกายภาพ เคมี และชีวภาพของดิน และความอุดมสมบูรณ์ของดิน 2.2) อบรมเทคโนโลยี/นวัตกรรม ผลิตภัณฑ์จุลินทรีย์ (ชีวภัณฑ์ B-Durio) สำหรับป้องกันและควบคุมโรครากเน่าโคนเน่าทุเรียน และส่งเสริมการเจริญเติบโตของทุเรียน 2.3) อบรมเรื่องศัตรูพืชและการจัดการศัตรูพืชโดยชีววิธี 2.4) อบรมเรื่องการตัดแต่งกิ่งทุเรียน และ 2.5 อบรมเรื่องการปฏิบัติทางการเกษตรที่ดี (GAP) 3. จำนวนวิทยากรที่สามารถถ่ายทอดความรู้ให้ผู้อื่นได้ จำนวน 1 คน ได้แก่ นายนายเลิศ ยอดขวัญ 4. จำนวนแปลงที่ได้รับมาตรฐาน GAP แปลงสาธิต จำนวน 3 แปลง อีก 2 แปลงกำลังรอรับการรับรองมาตรฐาน
ผลกระทบ
แผน :
ผล : การดำเนินโครงการมุ่งส่งเสริมให้เกษตรกรนำองค์ความรู้และนวัตกรรม ชีวภัณฑ์ B-Durio มาใช้ร่วมกับการจัดการดินและธาตุอาหาร และการให้น้ำ การจัดการทรงพุ่ม และการป้องกันกำจัดโรคและศัตรูพืชอย่างเหมาะสม โดยใช้ข้อมูลจากการวิเคราะห์ดินและสภาพแปลงเป็นพื้นฐานในการตัดสินใจ ผลจากการดำเนินงานก่อให้เกิดผลกระทบใน 3 ด้าน ได้แก่ เศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม และสังคม ดังนี้ 1. ผลกระทบทางเศรษฐกิจ จากข้อมูลกำไรสุทธิรวมของแปลงสาธิตทั้ง 2 แปลง พบว่า ในปี 2568 เกษตรกรมีกำไรสุทธิรวม 1,083,625 บาท และเพิ่มขึ้นเป็น 1,253,500 บาท ในปี 2569 หรือเพิ่มขึ้น 169,875 บาท คิดเป็นการเพิ่มขึ้นประมาณร้อยละ 15.68 เมื่อกำหนดให้ผลประโยชน์ส่วนเพิ่มร้อยละ 50 เป็นผลที่เกิดจากโครงการ จะคิดเป็นมูลค่าผลประโยชน์ 84,937.50 บาท เมื่อเทียบกับงบประมาณโครงการ 215,500 บาท ได้ค่าอัตราส่วนผลประโยชน์ต่อต้นทุน (BCR) เท่ากับ 0.39 เท่า ผลดังกล่าวสะท้อนแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของกำไรสุทธิในแปลงสาธิตทั้งสองแปลง ภายหลังการนำองค์ความรู้ด้านการจัดการสวนและการใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio ไปประยุกต์ใช้ อย่างไรก็ตาม ค่า BCR ที่ 0.39 เท่า หมายถึง เมื่อคิดเฉพาะผลประโยชน์ส่วนเพิ่มที่กำหนดให้เกิดจากโครงการร้อยละ 50 จะมีผลประโยชน์ประมาณ 0.39 บาทต่อเงินลงทุน 1 บาท ซึ่งยังต่ำกว่า 1 เท่า จึงยังไม่สามารถสรุปได้ว่าผลประโยชน์ที่ประเมินได้คุ้มค่ากับงบประมาณโครงการทั้งหมดในช่วงเวลานี้ ทั้งนี้ โครงการยังมีโอกาสสร้างประโยชน์ต่อเนื่องในระยะยาว หากการจัดการสวนช่วยรักษาผลผลิต ลดความเสียหายจากโรค และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ปัจจัยการผลิตได้อย่างต่อเนื่อง ผลกระทบทางเศรษฐกิจที่สำคัญ ได้แก่ 1. เพิ่มรายได้จากการนำองค์ความรู้ไปใช้ปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิตและการจัดการสวน 2. ลดรายจ่ายจากการใช้ปัจจัยการผลิตอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะการใช้ปุ๋ยและปัจจัยการผลิตตามความจำเป็นของทุเรียนให้เกิดความเหมาะสมตามอายุต้น 3. ลดความสูญเสียจากปัญหาโรครากเน่าโคนเน่า โดยเน้นการป้องกันและฟื้นฟูต้นทุเรียนอย่างเป็นระบบ 4. ลดความเสียหายจากความแปรปรวนของสภาพอากาศทั้งน้ำท่วมและภัยแล้ง โดยทำให้ต้นทุเรียนมีความแข็งแรง และต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ 5. เกษตรกรสามารถวิเคราะห์ปัญหาและวางแผนการผลิตเบื้องต้นด้วยตนเองได้ในระดับหนึ่ง ทำให้ลดการใช้ปัจจัยการผลิตที่ไม่จำเป็น 6. เกิดแนวทางการผลิตทุเรียนที่มุ่งเน้น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน และสร้างผลผลิตที่มีคุณภาพและปลอดภัย ดังนั้น ผลกระทบทางเศรษฐกิจไม่ได้จำกัดเฉพาะรายได้ที่เพิ่มขึ้นในระยะสั้น แต่ยังเป็นการพัฒนาความสามารถของเกษตรกรในการบริหารจัดการต้นทุนและทรัพยากรของสวนในระยะยาว 2. ผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม การใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio ร่วมกับการจัดการดินและระบบการผลิตแบบบูรณาการ ช่วยปรับเปลี่ยนแนวทางการจัดการสวน จากการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปสู่การจัดการเชิงป้องกันและการฟื้นฟูระบบนิเวศในสวน โดยให้ความสำคัญกับสมบัติของดิน ระบบราก ความสมดุลของธาตุอาหาร ความชื้น และสภาพแวดล้อมบริเวณโดยรวมของสวน ผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมที่สำคัญ ได้แก่ 1. ส่งเสริมการใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio สำหรับป้องกันและควบคุมโรครากเน่าโคนเน่า และส่งเสริมการเจริญเติบโตของทุเรียน อีกทั้งลดการพึ่งพาสารเคมีกำจัดศัตรูพืชและวัชพืชในการผลิต 2. ส่งเสริมการใช้ปุ๋ยและธาตุอาหารตามความต้องการของพืชอย่างครบถ้วนเพียงพอและสมดุล ทำให้การใช้ปุ๋ยมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 3. ส่งเสริมการจัดการน้ำอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีปัญหาน้ำขังการระบายอากาศไม่ดี ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญต่อการเสื่อมสภาพของระบบรากและการเกิดโรค 4. ส่งเสริมการปรับปรุงสภาพดินและการเพิ่มประสิทธิภาพของระบบราก ทำให้ดินมีสภาพเหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของทุเรียน 5. ส่งเสริมการจัดการทรงพุ่มและวัสดุเหลือใช้ เช่น ใบและกิ่งทุเรียนให้ย่อยสลายเพื่อเป็นอินทรีย์วัตถุในสวนอย่างเหมาะสม และช่วยลดแหล่งสะสมของโรคและแมลงศัตรูพืชหากต้นทุเรียนมีใบมากเกิน 6. สนับสนุนแนวทางการผลิตทุเรียนปลอดภัยตามมาตรฐาน GAP ที่คำนึงถึงคุณภาพของดิน น้ำ และผลผลิตควบคู่กันลดความเสี่ยงจากการปนเปื้อนสารเคมีทางการเกษตรในดิน น้ำ และผลผลิต ในระยะยาว แนวทางดังกล่าวจะช่วยพัฒนาสวนทุเรียนไปสู่ระบบการผลิตที่มีความสมดุลมากขึ้น และสอดคล้องกับแนวคิด เกษตรกรรมเชิงฟื้นฟู (Regenerative Agriculture) ที่มุ่งรักษาและฟื้นฟูทรัพยากรดิน น้ำ และความหลากหลายทางชีวภาพในระบบการผลิต 3. ผลกระทบด้านสังคม โครงการมีผลกระทบต่อการพัฒนาศักยภาพของเกษตรกรและการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ในพื้นที่ โดยไม่ได้มุ่งเน้นเพียงการถ่ายทอดวิธีใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio แต่เน้นให้เกษตรกรสามารถ วิเคราะห์ปัญหา วางแผน และตัดสินใจจัดการสวนด้วยตนเอง ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของการพึ่งพาตนเองด้านเทคโนโลยีการเกษตร ผลกระทบด้านสังคมที่สำคัญ ได้แก่ 1. เกษตรกรมีความรู้และทักษะในการวิเคราะห์ปัญหาดิน น้ำ ธาตุอาหาร โรค และสภาพต้นทุเรียนเพิ่มขึ้น 2. เกษตรกรสามารถนำองค์ความรู้ไปใช้ในครัวเรือน โดยผลการประเมินพบว่า ร้อยละ 85.71 นำความรู้ไปใช้ในครอบครัว 3. เกิดการเรียนรู้จากแปลงจริง ทำให้เกษตรกรสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ปัญหา และแนวทางแก้ไขระหว่างกัน 4. เกษตรกรเกิดความมั่นใจในการนำเทคโนโลยีชีวภัณฑ์ B-Durio ไปประยุกต์ใช้ร่วมกับวิธีการจัดการสวนของตนเอง 5. เกิดการต่อยอดองค์ความรู้ โดย ร้อยละ 89.80 ของผู้ประเมินระบุว่าสามารถนำความรู้ไปประยุกต์ใช้และพัฒนาเป็นองค์ความรู้ใหม่ 6. เกิดศักยภาพในการขยายผลความรู้ไปยังเกษตรกรรายอื่น เนื่องจากมีผู้เข้าร่วมที่สามารถนำความรู้ไปใช้ในการ ให้บริการหรือให้คำปรึกษา ร้อยละ 10.20 7. สนับสนุนการรวมกลุ่มของเกษตรกรในระบบแปลงใหญ่ และสร้างพื้นฐานสำหรับการพัฒนาเป็นเครือข่ายเกษตรกรผู้ผลิตทุเรียนปลอดภัยในพื้นที่ นอกจากนี้ การมีแปลงเรียนรู้และเกษตรกรต้นแบบยังช่วยให้เกิด กระบวนการเรียนรู้แบบเกษตรกรสู่เกษตรกร (Farmer-to-Farmer Learning) ซึ่งสามารถขยายผลได้มากกว่าการถ่ายทอดความรู้เฉพาะในวันอบรม และช่วยให้เทคโนโลยีมีโอกาสถูกนำไปใช้ต่อเนื่องในพื้นที่
ผล : การดำเนินโครงการมุ่งส่งเสริมให้เกษตรกรนำองค์ความรู้และนวัตกรรม ชีวภัณฑ์ B-Durio มาใช้ร่วมกับการจัดการดินและธาตุอาหาร และการให้น้ำ การจัดการทรงพุ่ม และการป้องกันกำจัดโรคและศัตรูพืชอย่างเหมาะสม โดยใช้ข้อมูลจากการวิเคราะห์ดินและสภาพแปลงเป็นพื้นฐานในการตัดสินใจ ผลจากการดำเนินงานก่อให้เกิดผลกระทบใน 3 ด้าน ได้แก่ เศรษฐกิจ สิ่งแวดล้อม และสังคม ดังนี้ 1. ผลกระทบทางเศรษฐกิจ จากข้อมูลกำไรสุทธิรวมของแปลงสาธิตทั้ง 2 แปลง พบว่า ในปี 2568 เกษตรกรมีกำไรสุทธิรวม 1,083,625 บาท และเพิ่มขึ้นเป็น 1,253,500 บาท ในปี 2569 หรือเพิ่มขึ้น 169,875 บาท คิดเป็นการเพิ่มขึ้นประมาณร้อยละ 15.68 เมื่อกำหนดให้ผลประโยชน์ส่วนเพิ่มร้อยละ 50 เป็นผลที่เกิดจากโครงการ จะคิดเป็นมูลค่าผลประโยชน์ 84,937.50 บาท เมื่อเทียบกับงบประมาณโครงการ 215,500 บาท ได้ค่าอัตราส่วนผลประโยชน์ต่อต้นทุน (BCR) เท่ากับ 0.39 เท่า ผลดังกล่าวสะท้อนแนวโน้มการเพิ่มขึ้นของกำไรสุทธิในแปลงสาธิตทั้งสองแปลง ภายหลังการนำองค์ความรู้ด้านการจัดการสวนและการใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio ไปประยุกต์ใช้ อย่างไรก็ตาม ค่า BCR ที่ 0.39 เท่า หมายถึง เมื่อคิดเฉพาะผลประโยชน์ส่วนเพิ่มที่กำหนดให้เกิดจากโครงการร้อยละ 50 จะมีผลประโยชน์ประมาณ 0.39 บาทต่อเงินลงทุน 1 บาท ซึ่งยังต่ำกว่า 1 เท่า จึงยังไม่สามารถสรุปได้ว่าผลประโยชน์ที่ประเมินได้คุ้มค่ากับงบประมาณโครงการทั้งหมดในช่วงเวลานี้ ทั้งนี้ โครงการยังมีโอกาสสร้างประโยชน์ต่อเนื่องในระยะยาว หากการจัดการสวนช่วยรักษาผลผลิต ลดความเสียหายจากโรค และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้ปัจจัยการผลิตได้อย่างต่อเนื่อง ผลกระทบทางเศรษฐกิจที่สำคัญ ได้แก่ 1. เพิ่มรายได้จากการนำองค์ความรู้ไปใช้ปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิตและการจัดการสวน 2. ลดรายจ่ายจากการใช้ปัจจัยการผลิตอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะการใช้ปุ๋ยและปัจจัยการผลิตตามความจำเป็นของทุเรียนให้เกิดความเหมาะสมตามอายุต้น 3. ลดความสูญเสียจากปัญหาโรครากเน่าโคนเน่า โดยเน้นการป้องกันและฟื้นฟูต้นทุเรียนอย่างเป็นระบบ 4. ลดความเสียหายจากความแปรปรวนของสภาพอากาศทั้งน้ำท่วมและภัยแล้ง โดยทำให้ต้นทุเรียนมีความแข็งแรง และต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศ 5. เกษตรกรสามารถวิเคราะห์ปัญหาและวางแผนการผลิตเบื้องต้นด้วยตนเองได้ในระดับหนึ่ง ทำให้ลดการใช้ปัจจัยการผลิตที่ไม่จำเป็น 6. เกิดแนวทางการผลิตทุเรียนที่มุ่งเน้น เพิ่มประสิทธิภาพ ลดต้นทุน และสร้างผลผลิตที่มีคุณภาพและปลอดภัย ดังนั้น ผลกระทบทางเศรษฐกิจไม่ได้จำกัดเฉพาะรายได้ที่เพิ่มขึ้นในระยะสั้น แต่ยังเป็นการพัฒนาความสามารถของเกษตรกรในการบริหารจัดการต้นทุนและทรัพยากรของสวนในระยะยาว 2. ผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อม การใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio ร่วมกับการจัดการดินและระบบการผลิตแบบบูรณาการ ช่วยปรับเปลี่ยนแนวทางการจัดการสวน จากการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปสู่การจัดการเชิงป้องกันและการฟื้นฟูระบบนิเวศในสวน โดยให้ความสำคัญกับสมบัติของดิน ระบบราก ความสมดุลของธาตุอาหาร ความชื้น และสภาพแวดล้อมบริเวณโดยรวมของสวน ผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมที่สำคัญ ได้แก่ 1. ส่งเสริมการใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio สำหรับป้องกันและควบคุมโรครากเน่าโคนเน่า และส่งเสริมการเจริญเติบโตของทุเรียน อีกทั้งลดการพึ่งพาสารเคมีกำจัดศัตรูพืชและวัชพืชในการผลิต 2. ส่งเสริมการใช้ปุ๋ยและธาตุอาหารตามความต้องการของพืชอย่างครบถ้วนเพียงพอและสมดุล ทำให้การใช้ปุ๋ยมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้น 3. ส่งเสริมการจัดการน้ำอย่างเหมาะสม โดยเฉพาะในพื้นที่ที่มีปัญหาน้ำขังการระบายอากาศไม่ดี ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญต่อการเสื่อมสภาพของระบบรากและการเกิดโรค 4. ส่งเสริมการปรับปรุงสภาพดินและการเพิ่มประสิทธิภาพของระบบราก ทำให้ดินมีสภาพเหมาะสมต่อการเจริญเติบโตของทุเรียน 5. ส่งเสริมการจัดการทรงพุ่มและวัสดุเหลือใช้ เช่น ใบและกิ่งทุเรียนให้ย่อยสลายเพื่อเป็นอินทรีย์วัตถุในสวนอย่างเหมาะสม และช่วยลดแหล่งสะสมของโรคและแมลงศัตรูพืชหากต้นทุเรียนมีใบมากเกิน 6. สนับสนุนแนวทางการผลิตทุเรียนปลอดภัยตามมาตรฐาน GAP ที่คำนึงถึงคุณภาพของดิน น้ำ และผลผลิตควบคู่กันลดความเสี่ยงจากการปนเปื้อนสารเคมีทางการเกษตรในดิน น้ำ และผลผลิต ในระยะยาว แนวทางดังกล่าวจะช่วยพัฒนาสวนทุเรียนไปสู่ระบบการผลิตที่มีความสมดุลมากขึ้น และสอดคล้องกับแนวคิด เกษตรกรรมเชิงฟื้นฟู (Regenerative Agriculture) ที่มุ่งรักษาและฟื้นฟูทรัพยากรดิน น้ำ และความหลากหลายทางชีวภาพในระบบการผลิต 3. ผลกระทบด้านสังคม โครงการมีผลกระทบต่อการพัฒนาศักยภาพของเกษตรกรและการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้ในพื้นที่ โดยไม่ได้มุ่งเน้นเพียงการถ่ายทอดวิธีใช้ชีวภัณฑ์ B-Durio แต่เน้นให้เกษตรกรสามารถ วิเคราะห์ปัญหา วางแผน และตัดสินใจจัดการสวนด้วยตนเอง ซึ่งเป็นพื้นฐานสำคัญของการพึ่งพาตนเองด้านเทคโนโลยีการเกษตร ผลกระทบด้านสังคมที่สำคัญ ได้แก่ 1. เกษตรกรมีความรู้และทักษะในการวิเคราะห์ปัญหาดิน น้ำ ธาตุอาหาร โรค และสภาพต้นทุเรียนเพิ่มขึ้น 2. เกษตรกรสามารถนำองค์ความรู้ไปใช้ในครัวเรือน โดยผลการประเมินพบว่า ร้อยละ 85.71 นำความรู้ไปใช้ในครอบครัว 3. เกิดการเรียนรู้จากแปลงจริง ทำให้เกษตรกรสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ปัญหา และแนวทางแก้ไขระหว่างกัน 4. เกษตรกรเกิดความมั่นใจในการนำเทคโนโลยีชีวภัณฑ์ B-Durio ไปประยุกต์ใช้ร่วมกับวิธีการจัดการสวนของตนเอง 5. เกิดการต่อยอดองค์ความรู้ โดย ร้อยละ 89.80 ของผู้ประเมินระบุว่าสามารถนำความรู้ไปประยุกต์ใช้และพัฒนาเป็นองค์ความรู้ใหม่ 6. เกิดศักยภาพในการขยายผลความรู้ไปยังเกษตรกรรายอื่น เนื่องจากมีผู้เข้าร่วมที่สามารถนำความรู้ไปใช้ในการ ให้บริการหรือให้คำปรึกษา ร้อยละ 10.20 7. สนับสนุนการรวมกลุ่มของเกษตรกรในระบบแปลงใหญ่ และสร้างพื้นฐานสำหรับการพัฒนาเป็นเครือข่ายเกษตรกรผู้ผลิตทุเรียนปลอดภัยในพื้นที่ นอกจากนี้ การมีแปลงเรียนรู้และเกษตรกรต้นแบบยังช่วยให้เกิด กระบวนการเรียนรู้แบบเกษตรกรสู่เกษตรกร (Farmer-to-Farmer Learning) ซึ่งสามารถขยายผลได้มากกว่าการถ่ายทอดความรู้เฉพาะในวันอบรม และช่วยให้เทคโนโลยีมีโอกาสถูกนำไปใช้ต่อเนื่องในพื้นที่
ผู้รับบริการ
50
ติดตามผล
5
ผู้นำไปใช้ประโยชน์
0
นำไปใช้ประโยชน์
0
ร้อยละความพึงพอใจ
100
มูลค่าทางเศรษฐกิจ
0