Knowledge Sharing ชุมชนแห่งการเรียนรู้...

การจำลองความเสี่ยงของการแพร่กระจายเชื้อไวรัสทางเดินหายใจผ่านอากาศในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง

การแพร่กระจายผ่านอากาศ (airborne transmission) เป็นเส้นทางการแพร่เชื้อที่มีประสิทธิภาพสูงที่สุดเส้นทางหนึ่งของไวรัสทางเดินหายใจ และเป็นความท้าทายสำคัญในสภาพแวดล้อมปิดที่มีทรัพยากรทางการแพทย์จำกัดอย่างสถานีอวกาศนานาชาติ (International Space Station: ISS) งานวิจัยนี้ประยุกต์ใช้แบบจำลอง COVID Airborne Risk Assessment (CARA) ร่วมกับการจำลองแบบมอนติคาร์โล (Monte Carlo simulation) โดยใช้ไวรัส SARS-CoV-2 เป็นกรณีศึกษา และปรับพารามิเตอร์ด้านแรงโน้มถ่วงให้สอดคล้องกับสภาวะไร้แรงโน้มถ่วงที่ระดับ 10−6 g แบบจำลองครอบคลุมกระบวนการแพร่เชื้อสามขั้นตอน ได้แก่ (1) การปล่อยไวรัส (virus emission) จากการหายใจ พูด ไอ และจาม โดยใช้การกระจายขนาดละอองฝอยแบบ Bronchiolar–Laryngeal–Oral (BLO) (2) การแพร่กระจายของไวรัสในอากาศ (airborne virus dispersion) ซึ่งขึ้นกับการตกตะกอนด้วยแรงโน้มถ่วง การสลายตัวทางชีวภาพของไวรัส และระบบจัดการอากาศ และ (3) การสูดหายใจรับไวรัสและการเริ่มต้นการติดเชื้อ (virus inhalation and infection initiation) การจำลองใช้ปริมาตรของโมดูล Columbus (ประมาณ 109 ลูกบาศก์เมตร) บนสถานีอวกาศนานาชาติเป็นตัวแทนของพื้นที่ปิด และพิจารณาละอองฝอยครอบคลุมช่วงขนาดที่สูดหายใจเข้าได้ทั้งหมด (1–100 ไมโครเมตร) พร้อมประเมินประสิทธิผลของมาตรการป้องกัน ได้แก่ การสวมหน้ากากอนามัย และการกรองอากาศด้วยตัวกรอง HEPA

เขียนโดย : นายอภิเดช  ไม้หนองกอย สอบถามข้อมูลเพิ่มเติม : apidech.m@mhesi.go.th